Felieton Tomasza Olbratowskiego

Brakuje 20 miliardów złotych na CPK! Prace ziemne miały ruszyć we wrześniu, ale nie ruszyły. Tomasz Olbratowski ma jednak prosty sposób na rozwiązanie problemu: wystarczy zatrudnić kilku ludzi z łopatami, żeby mogli pokopać rowy i oficjalnie rozpocząć budowę. Ale skąd wziąć brakujące miliardy? Może znacjonalizować plastikowe butelki? A może sięgnąć po oszczędności Polaków? Olbratowski proponuje rozwiązanie ostateczne: OKM na CPK, czyli Ogólną Konfiskatę Mienia! Każdy obywatel będzie mógł osobiście dołożyć się do budowy lotniska. Jeden odda samochód, drugi mieszkanie, trzeci nerkę, a czwarty oszczędności całego życia. Wszystko pod pięknym hasłem: „Naród odda wszystko, żeby mieć lotnisko”. Czy Polska znajdzie brakujące 20 miliardów? Posłuchajcie nowego felietonu Tomasza Olbratowskiego!

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się temu, jak drożyzna wpływa na randkowanie i romantyczne spotkania. W humorystyczny i pełen ironii sposób przedstawia sposoby na oszczędne randki — od kolacji przed restauracją, przez kino bez biletów, aż po romantyczne spacery między sklepowymi regałami. Czy prawdziwa miłość rzeczywiście nic nie kosztuje?

Tomasz Olbratowski wrócił! Był na emeryturze parę dni i, jak sam przyznaje, żadnej części ciała nie urywa. Kłopoty są i pewne ograniczenia. Podobno nawet na zmianę uczesania trzeba zdobyć pozwolenie od wojewódzkiego konserwatora zabytków. Olbratowski próbował też swoich sił na siłowni. Podniósł pół hantla, poturlał sztangę parę centymetrów, aż usłyszał komunikat, że w strefie pakowania znajduje się artykuł, który nie powinien się tam znaleźć. I go wywalili! Ale największy problem z emeryturą jest inny. Przed emeryturą wracał z pracy do domu i miał pretekst, żeby odpocząć. Na emeryturze nie miał po czym wypoczywać, a to było cholernie męczące. Dlatego postanowił wrócić do pracy, żeby być bardziej wypoczętym. Do tego dochodzi obowiązek chodzenia do przychodni cztery godziny przed wizytą i troska o żonę, której przecież nie można skazywać na jego całodobową obecność w domu. To mogłoby zostać podciągnięte pod tortury psychiczne! Dlaczego emerytura okazała się zbyt dużym wysiłkiem? Posłuchajcie nowego felietonu Tomasza Olbratowskiego!

Tym razem Tomasz Olbratowski staje się bohaterem własnego felietonu! Z okazji 65. urodzin, czyli 25. rocznicy czterdziestki, autor z przymrużeniem oka przedstawia swoją historię w wyjątkowym wydaniu Polskiej Kroniki Radiowej. Od dzieciństwa, przez szkolne sukcesy, aż po wieloletnią karierę radiową – wszystko w humorystycznym i pełnym autoironii stylu. Czy 65. urodziny oznaczają koniec felietonów i zasłużoną emeryturę? Posłuchaj i przekonaj się, jak Tomasz Olbratowski podsumowuje swoje życie i zawodowe osiągnięcia!

Tomasz Olbratowski zazdrości Putinowi dobrej zabawy. Do Petersburga przyjechał specjalny wysłannik prezydenta Trumpa, Steve Witkoff, z genialnym stand-upem. Oświadczył, że jego prezydent jest humanitarystą, ale Putin również jest humanitarystą i wyraził za to szacunek oraz uznanie. A przecież humanitarysta to osoba kierująca się troską o drugiego człowieka, miłosierdziem oraz zasadami ochrony życia i zdrowia ludzkiego. Putin humanitarystą?! Olbratowski zastanawia się, jak Putin zdołał zachować kamienną twarz, słysząc taki dowcip. Nawet powieka mu nie drgnęła! Putin podobno chce żyć 150 lat, ale jeśli Amerykanie od Trumpa będą mu dalej serwować takie stand-upy, może wykitować dużo wcześniej. Ze śmiechu. A może właśnie o to chodzi? Wielka polityka jest nieodgadniona.

Polski atom nie ruszy w 2033 roku, jak miał, a 2036 też jest zagrożony. Ale za to od 2020 roku spółka Polskie Elektrownie Jądrowe miała sześciu prezesów i sześciu pełnomocników, a zatrudnienie skoczyło ze 118 do 430 osób. Czyli reakcja łańcuchowa zachodzi. Na razie na stanowiskach. Prezesi krążą jak elektrony, zderzają się z odprawami, a jeśli zatrudnienie będzie rosło w takim tempie, to zanim wybudujemy pierwszy reaktor, w spółce będzie pracowała połowa mieszkańców Pomorza, a druga połowa będzie ich nadzorować. Tomasz Olbratowski proponuje więc zacząć stopniowo. Najpierw wybudować elektrownię atomową na węgiel, bo przecież węgiel składa się z atomów. Potem na wodę, a może nawet na kiszoną kapustę. Przy okazji rolnicy zarobią! Bo choć nie mamy wielkich tradycji w budowaniu monumentalnych obiektów, jesteśmy mistrzami w budowaniu przyszłości. Czego się nie dotkniemy, od razu przesuwamy to w przyszłość.

Polska kupuje nowoczesny sprzęt wojskowy za miliardy, ale brakuje magazynów i hangarów. Czy rozwiązaniem jest społeczna akcja adopcji czołgów?

Pan Michał z Drezdenka poszedł z żoną do marketu budowlanego po kołek rozporowy, czy coś, a wpadł w pułapkę na renifera. Dwa długie regały pełne świątecznych ozdób już w połowie października! Budżet przedstawiciela klasy średniej może tego nie unieść. Mamy tu do czynienia z postępującym przyspieszeniem kalendarza liturgicznego przez handel wielkopowierzchniowy. Kiedyś Boże Narodzenie było w grudniu. Teraz zaczyna się w październiku. Jezus jeszcze nie przyszedł na świat, a już mu przecenili skarpety. Trzech Króli stoi na granicy z darami, a kasjerka pyta, czy mają aplikację lojalnościową. Tomasz Olbratowski proponuje więc pewne obostrzenia: zakup bombek dopiero po pierwszych przymrozkach, a wcześniej tylko na receptę. A pan Michał? Najlepiej, żeby z żoną wybrał się do sklepu dopiero 27 grudnia. Ozdoby będą przecenione o 70 procent. Co prawda żona może się obrazić, ale zaoszczędzi tyle, że będzie go stać na kwiaty.

Tyle się mówi o agresji wśród polityków, a tu proszę mamy przykład godnego zachowania ich. W jednej z telewizji, która nie prosiła o zachowanie anonimowości, a zajmująca się głównie zbiórką pieniędzy przedstawiciel Konfederacji Dobromir Sośnierz i PiS Piotr Kaleta wymieniali się budującymi uprzejmościami.

W innych krajach ludzie interesują się różnymi rzeczami, a my głównie konstytucją. Podobno w tramwajach pasażerowie już nie rozmawiają o korkach, tylko o konstytucyjnych kompetencjach organów państwa, ze szczególnym uwzględnieniem Trybunału Konstytucyjnego i prezydenta. Tomasz Olbratowski próbuje więc wyjaśnić zamieszanie wokół ślubowania sędziego. Prezydent nie odebrał ślubowania, więc sędzia złożył je w Sejmie, wobec prezydenta, którego jednak nie było. To trochę tak, jakby pójść na własny ślub bez narzeczonej, powiedzieć „tak” i oznajmić, że jesteście małżeństwem.

Tomasz Olbratowski przypomina więc przemocowe gry swojego dzieciństwa: warcaby, młynek, Piotrusia czy poker na zapałki. Najgroźniejsze było jednak grzybobranie. Jak ktoś zebrał więcej grzybków, to człowiek miał ochotę zniszczyć świat, stłuc kryształ w domu i wypić ojcu wódkę. Ale jak uniknąć agresji wśród młodzieży? Jest rozwiązanie! Dzieci powinny obowiązkowo oglądać w telewizji dyskusje polityków różnych partii. Niech czerpią przykłady łagodności i odpowiedzialności od ludzi, których wybrali ich rodzice. Bo przecież nasi politycy są wzorem taktu i godnego zachowania i absolutnie nie szerzą agresji. Prawda? Prawda!

Jak skutecznie zresetować mózg i powstrzymać starzenie? Tomasz Olbratowski z humorem porównuje medytację, buddyzm i... mecze polskiej Ekstraklasy.

Dramat trwa! Donald Trump nie dostał Pokojowej Nagrody Nobla. Patrzcie, człowiek całe życie robi wszystko, żeby świat o nim mówił, a kiedy świat może zrobić coś dla niego, daje medal komuś innemu. Co za niewdzięczność!

Rosja nasila działania sabotażowe w Europie, wojna nie odpuszcza, a co robią europarlamentarzyści? Zamiast pokazać realną siłę, postanawiają… ośmieszyć Donalda Trumpa! W najnowszym felietonie Tomasz Olbratowski z charakterystyczną ironią komentuje polityczne priorytety europejskich elit. Ponad 2,5-metrowa rzeźba nagiego Trumpa, wielkie słowa o odwadze i symboliczna walka z niesprawiedliwością. Czy tak wygląda europejska odpowiedź na zagrożenia ze strony Kremla?

Finlandia wstąpiła do NATO i wygląda na to, że Rosja odpowiedziała niespodziewaną bronią: agentem po fasoli. Rosja została oskarżona o wysyłanie tajnych agentów, którzy mieli wypróżniać się w toaletach fińskich posłów. Nic nie ginie, ale ktoś zostawia ślady obecności w muszli. Czyli wojna hybrydowa weszła w fazę gównianą. Kiedyś rosyjski szpieg miał aparat w guziku, truciznę w parasolu i mikrofilm w zębie. Dziś dostaje rolkę papieru i rozkaz: „Towarzyszu, wiecie, co robić”. Tomasz Olbratowski przygląda się więc nowej, absurdalnej taktyce rosyjskich służb, elitarnej jednostce klozetowej i szkoleniom agentów. Bo jeśli na granicy pojawi się człowiek w ciemnych okularach, z puszką fasoli i trzema rolkami papieru, NATO powinno ogłosić alarm. Najwyższy. Brązowy.

We Włoszech pizza z ananasem uchodzi za symbol profanacji i podobno lepiej nie prosić w restauracji, żeby na pepperoni dziabnąć jeszcze parę krążków ananasa. Tomasz Olbratowski nie jest jednak przeciwnikiem ananasa na pizzy. Bo przecież nie należy się wtrącać, kto co chce na swoim placku. Chcesz ananasa? Proszę bardzo. Kotleta schabowego? Sami usmażemy. Banana, budyń, cukier albo klocki LEGO? Twój placek, twoje dodatki. A jeśli ktoś chce dla sportu wkurzyć Włochów, wystarczy zamówić „pizza al ananas”. Tylko ciekawe, jak my zareagowalibyśmy, gdyby Włoch wszedł do polskiego baru i poprosił o bigos z mango.

Dżuma. Śmierć kobiety w Irkucku, pracującej z patogenem dżumy, wywołała falę pytań i spekulacji w Rosji. Władze nie potwierdzają zakażenia, ale sprawę monitorują już Stany Zjednoczone. "Zachęcamy rosyjskie władze, by szybko przekazały rzetelne informacje". zachęcają Stany Zjednoczone rosyjskie władze, by szybko przekazały rzetelne informacje. Październik się ledwo zaczął, a już mamy dowcip miesiąca, a może i roku. Zazdroszczę USA poczucia humoru.

We Włoszech pizza z ananasem uchodzi za symbol profanacji i podobno lepiej nie prosić w restauracji, żeby na pepperoni dziabnąć jeszcze parę krążków ananasa. Tomasz Olbratowski nie jest jednak przeciwnikiem ananasa na pizzy. Bo przecież nie należy się wtrącać, kto co chce na swoim placku.

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się polskiej piłkarskiej myśli trenerskiej, w której wynik meczu okazuje się tylko jednym z wielu — i najwyraźniej nie najważniejszym — elementów oceny. Olbratowski przypomina słynne wypowiedzi trenerów, dla których liczą się także atmosfera, hymn, orzełek i moralne zwycięstwo. A skoro wyniki bywają kiepskie, może rzeczywiście najlepiej… po prostu na nie nie patrzeć?

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się portalom plotkarskim i relacjom ze ślubów osób, o których wcześniej większość z nas nawet nie słyszała. W humorystyczny sposób pokazuje, jak z kilku zdjęć, „osób z otoczenia pary” i szczegółów ceremonii można stworzyć historię godną wielkiego wydarzenia. Naturalny makijaż robiony przez kilka godzin, prośba o prywatność i zdjęcia na siedmiu profilach to dopiero początek. Czy za chwilę z internetu dowiemy się także o ich rozstaniu?

Skarbówka coraz częściej szuka przychodów z nieujawnionych źródeł, a podatnicy muszą się tłumaczyć, skąd mieli pieniądze na samochód albo jakim cudem emeryt wykupił w tym miesiącu wszystkie leki. Nie pomoże nawet powołanie się na oszczędności w skarpecie, bo jeszcze trzeba będzie wykazać, skąd miało się na skarpetę. Tomasz Olbratowski zastanawia się więc, czy wystarczającym wyjaśnieniem może być sprzedaż prawdziwków i maślaków oraz dlaczego najłatwiej sprawdzić drobnego przedsiębiorcę, który jest jednocześnie prezesem, księgowym, kierowcą, magazynierem, działem reklamacji i człowiekiem, który wieczorem płacze nad ZUS-em. A na końcu i tak wracamy do najważniejszego pytania: skąd emeryt miał na leki?

Nasza reprezentacja zagrała mecz ze Szwecją. To jest jedno z tych zdań, po których wiesz, że nie usłyszysz już niczego pozytywnego. Bo to nie był w naszym wykonaniu mecz, ale męcz. Przegraliśmy męcz 1 do 3. To prawda. Ale nawet w takich sytuacjach trzeba patrzeć szerzej nie wężej.

Oszuści nie śpią, tylko oszukują. Przez internet, przez telefon, na wnuczka, kryptowaluty i piramidy finansowe. A my naiwni dajemy się wrabiać. Tylko jak właściwie zostaje się oszustem i od czego zacząć ten zawód?

Naród kłóci się o „Lalkę”! Mamy nowy serial Netflixa, film kinowy i dwie starsze ekranizacje. Czyli razem aż cztery „Lalki” – i wystarczająco dużo powodów, żeby rozpocząć narodową dyskusję. Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się sporowi o ekranizacje powieści Bolesława Prusa. W humorystyczny i pełen ironii sposób przedstawia historię Wokulskiego, jego miłosnych rozterek oraz relacji z Izabelą Łęcką. Czy Wokulski pomylił miłość z programem lojalnościowym? I dlaczego Polacy potrafią kłócić się nawet o XIX-wieczną powieść?

Byli lekarze, którzy w tym samym czasie mieli dyżur na dwóch SOR-ach, a sami siedzieli w domu. Tomasz Olbratowski zastanawia się więc, jak wyglądałoby to w innych zawodach. Nauczyciel jednocześnie uczy w Toruniu i Szczecinie, choć siedzi w domu i robi masło na handel. Pilot leci do Nowego Jorku i Tokio, a w rzeczywistości ogląda Ekstraklasę z pilotem w ręku. Bo człowiek może być tylko w jednym miejscu na raz. Chyba że pracuje w publicznej służbie zdrowia. Wtedy ciało zostaje w domu, nazwisko idzie na dyżur, a wynagrodzenie jest wszędzie.

Urzędnicy skarbówki udaremnili niecną próbę zachwiania równowagi budżetowej Polski przez koła gospodyń wiejskich. Na dożynkach rozdawano za darmo przygotowane produkty regionalne, ale zabrakło kasy fiskalnej. Na nic zdało się pieczenie nielegalnych placków, gotowanie bezprawnych bigosów oraz wywrotowych gulaszów i sałatek. Bo niech nas nie zmylą kwieciste spódnice, pseudoludowe serdaki i prowokacyjne czerwone korale. Jak zauważa Tomasz Olbratowski, wszystko to może przecież skrywać zgniliznę fiskalną. A śledztwo skarbówki wykazało coś jeszcze bardziej podejrzanego: gospodynie na co dzień chodzą w adidasach.

Ludzkość od tysięcy lat szuka eliksiru nieśmiertelności, ale po co właściwie żyć 150 lat, skoro już w wieku 40 człowiek nie wie, co robić w niedzielę po obiedzie? Naukowcy szukają leku na starzenie, dietetycy każą odstawić alkohol, tłuszcz i cukier, a stulatek w telewizji spokojnie mówi, że całe życie jadł smalec. Pomaga też post przerywany. Przez osiem godzin jesz, przez szesnaście nie jesz. Dawniej nazywało się to biedą. Tomasz Olbratowski sprawdza więc, czy prawdziwym sekretem długowieczności nie jest po prostu mieć coś do zrobienia jutro. Na przykład od lat odkładane sprzątanie piwnicy.

10 bilionów euro oszczędności gospodarstw domowych leży na depozytach bankowych, a Europa chciałaby skierować te pieniądze na rzecz własnych przedsiębiorstw. Nie znamy szczegółów, ale boimy się. Bo jak ktoś zaczyna mówić o naszych pieniądzach, to należy się bać. Co więc zrobić? Może uznać lokatę bankową za bierną agresję wobec europejskiej przedsiębiorczości, przydzielić każdemu obywatelowi portugalską fabrykę korków do adopcji i uruchomić program „Moje Ryzyko”? Tomasz Olbratowski sprawdza, jak mogłaby wyglądać wielka mobilizacja naszych oszczędności.

Sydney Sweeney wywołała burzę jednym zdjęciem reklamowym. Czy naprawdę jedna fotografia może cofnąć kobiety do średniowiecza, a ludzkość prosto do paleolitu? Tomasz Olbratowski przygląda się oburzeniu wokół aktorki i - jak zwykle - doprowadza całą sprawę do absurdu. Bo jeśli tak dalej pójdzie, pod blokiem może czekać na nas mamut.

Co by było, gdyby Donald Trump pojawił się… w Betlejem? Tomasz Olbratowski puszcza wodze wyobraźni i tworzy alternatywną wersję jednej z najbardziej znanych historii świata. Są Trzej Mędrcy, Herod, niezwykłe prezenty i oczywiście plany, które - zdaniem Trumpa - trudno byłoby przebić. Absurd narasta z każdą chwilą, a finał przynosi jeszcze jedną, bardzo „trumpową” propozycję. Obejrzyj najnowszy felieton Tomasza Olbratowskiego.

Co by się stało, gdyby sztuczna inteligencja przejęła władzę w Polsce? Na początku mogłoby być całkiem nieźle: AI przeczytałaby ustawy, pamiętałaby obietnice polityków, a Sejm zastąpiłby arkusz kalkulacyjny. Problem pojawiłby się wtedy, gdy trzeba byłoby zreformować polską administrację. Tomasz Olbratowski sprawdza, jak długo sztuczna inteligencja wytrzymałaby w starciu z polską polityką i urzędami.

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka przygląda się ostrzeżeniom, że sztuczna inteligencja może kiedyś przejąć władzę nad światem. Tomasz Olbratowski postanawia więc działać zawczasu i pisze list do ChatGPT z prostą prośbą: jeśli maszyny ruszą na ludzi, jego i rodzinę lepiej oszczędzić. Czy AI naprawdę zagraża ludzkości, czy może przydałaby się bardziej niż niektórzy politycy? Obejrzyj felieton i sprawdź, jak wygląda negocjowanie przetrwania z czatem.

84-letnia Amerykanka od ponad dwóch lat próbuje udowodnić urzędom, że… wciąż żyje. Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka pokazuje absurd sytuacji, w której dokument okazuje się ważniejszy niż stojący przed urzędnikiem człowiek. Dowód osobisty nie wystarcza, podatki też nie pomagają, a najlepszym sposobem na potwierdzenie życia może okazać się… śmierć. Obejrzyj felieton i przekonaj się, dokąd może zaprowadzić urzędnicza logika.

Autor z przymrużeniem oka przygląda się weselnym oczepinom, które coraz częściej odchodzą do lamusa przez żenujące zabawy. Tomasz Olbratowski proponuje więc nową tradycję — „odczepiny”, czyli imprezę z okazji rozwodu. Rzucanie obrączką, niszczenie zdjęcia byłego męża, przecięcie wspólnej karty lojalnościowej i zmiana hasła do Netflixa to dopiero początek. Czy odczepiny powinny na stałe wejść do polskiej kultury rozwodowej?

Tomasz Olbratowski z przymrużeniem oka zastanawia się, co by się stało, gdyby obca cywilizacja naprawdę nawiązała z nami kontakt. Skoro Amerykanie mają już swój plan, Olbratowski proponuje polską wersję powitania: swojskie jedzenie, dobry bimber, OSP, wójt, ksiądz i pan Mirek z teleskopem. Czy kosmici zamiast USA wybiorą właśnie Polskę?

Autor z przymrużeniem oka zastanawia się, czy Kraków w ogóle potrzebuje prezydenta. Nierówne wieże Kościoła Mariackiego, niedokończony hejnał, Sukiennice bez sukna i Lajkonik bez prawdziwego konia — problemów do rozwiązania przecież nie brakuje. Tomasz Olbratowski w humorystyczny sposób rozprawia się z krakowskimi tradycjami i dochodzi do zaskakującego wniosku. Czy miasto poradziłoby sobie lepiej bez prezydenta?

Autor z przymrużeniem oka przygląda się pomysłom na promocję marki Polska i słynnemu raportowi stworzonemu przy pomocy AI. W humorystyczny sposób rozprawia się z „chlebowością”, pierogami, schabowością i spotem, który miał zachwycić zagranicznych turystów. Czy do promocji Polski naprawdę potrzeba wielkich haseł, skoro turyści najbardziej cenią bezpieczeństwo, czystość i dobre jedzenie? Obejrzyj felieton Tomasza Olbratowskiego i przekonaj się, ile „chlebowości” ma Polska.

W trakcie piątkowych obrad Sejmu podczas wystąpienia wicepremiera Kosiniaka-Kamysza, posłanka PiS Dominika Chorościńska Pinczer zaczęła szczekać. I zrobiła się afera. Wielka mi afera. Trzeba ewentualnie sprawdzić, czy posłanka Pinczer ma wszystkie szczepienia, bo z wścieklizną nie ma żartów.

Autor z przymrużeniem oka przygląda się nowym zasadom żywienia w szkołach i obowiązkowi wprowadzenia roślinnych posiłków. W humorystyczny i pełen ironii sposób komentuje „dietę planetarną”, piątki bez mięsa i polityczne emocje, które może wywołać nawet szkolny obiad. Czy wystarczy zmienić nazwę, żeby wszyscy byli zadowoleni?

Polacy są już zmęczeni i przebodźcowani polityką przeczytałem w pewnym wywiadzie. Zajmijmy się więc czymś naprawdę ważnym. Pojawiła się w Internecie wstrząsająca i zaskakująca informacja: Jeansy zostają z nami na jesień 2026. Ha!

Sukcesów organizacyjnych w polskiej służbie zdrowia jest tak wiele. W pewnym niewielkim szpitalu, bodajże neurolodzy, przeprowadzili 72 zabiegi w jeden dzień. Wszystkie płatne detalicznie, choć ilości zabiegów hurtowe. Przynajmniej na piśmie. W kartach chorych wszyscy poddani zabiegowi cierpieli na to samo. Co za poświęcenie medyków. Jak im się musiało już nudzić robiąc to samo po raz trzydziesty, a siedemdziesiąty drugi?

I w końcu udała się reforma państwowej służby zdrowia. Może nie do końca, bo przeszkodą są jeszcze pacjenci i różni tacy chorzy na coś, ale wszystko idzie w dobrym kierunku. Lekarze dobrze zarabiają, mają dużo owocnej pracy, pracują wydajnie.

Wakacje minęły. Dość zgrabny, słowny początek nowego sezonu. Nikt się nie przywali, że to nieprawda. Wakacje stały się dla wielu okazją do pielęgnowania godnej sztuki lenistwa. Lenistwo jest ważne. To ono pchnęło rozwój naszej cywilizacji w przód.

To już ostatni felieton przed wakacjami. Nie żebym ja nie chciał wygłaszać tych felietonów w akacje, ale felietony się mną zmęczyły. Parę dni temu przyszła do mnie delegacja moich felietonów: ten o PiS-ie, ten o Tusku, ten o izbach wytrzeźwień, te maturalne i jakiś o kurkumie. Ja mówię uprzejmie: eee, a ten o kurkumie, to skąd? Nie pamiętam go. A delegacja felietonów odpowiada, że zgarnęli go spod sklepu, jak płakał, bo automat kaucyjny nie chciał przyjąć słoika po ogórkach. Felietony powinny się wspierać. Więc felietony mówią: stary, daj nam odpocząć, 10 miesięcy praktycznie w kółko, już ledwo ciągniemy, już oddychamy mankietami żonobijek. Ileż można. My se odpoczniemy, ty se odsapniesz, wyjedź gdzieś, albo gdzie indziej, a we wrześniu przyjdziemy do ciebie wypoczęte, wyluzowane, wyczilałtowane jak piłkarze naszej kadry piłkarskiej i jak ruszymy razem, to stary, normalnie Urban powoła nas do kadry, a Tusk i Nawrocki będą błagać, żebyśmy pomogli im rządzić..

Czy sekret szczupłej sylwetki ukrywa się w... pytonie? W dzisiejszym felietonie z przymrużeniem oka przyglądamy się modom na odchudzanie, walce z nadwagą i sensacyjnym doniesieniom naukowców, którzy odkryli niezwykłą substancję w krwi pytonów ograniczającą apetyt. Czy przyszłość dietetyki należy do węży? A może wystarczy zachować zdrowy rozsądek i nie doprowadzać się do desperacji? O otyłości, cudownych dietach, absurdach odchudzania i tajemnicy pytona – jak zwykle z dużą dawką humoru i satyry. 🐍😄